
خط کرسى يا خط زمينه در يک سطر براى آنکه چشم بهخطا نرود و حروف و کلمات در جايگاه خود قرار گيرند، بکار مىرود. در سطر، بايد فاصلهٔ حروف و کلمات يکسان و يکنواخت نسبت بهم نوشته شوند، تا سطر زيباتر و خواناتر شود. معمولاً فاصله بين حروف و کلمات يک سطر، به اندازهٔ يک نقطه قلم است.
معمولاً در هر سطر يک يا دو حرف بهصورت کشيده نوشته مىشود. بعضى حروف الفباى فارسى در خط نستعليق مىتوانند بهصورت کشيده يا مدّ نوشته شوند. برخى خروف خود، قابل کشيدن نيستند؛ اما در اتصال با حروف ديگر قابل کشيدن مىشوند. مثل حرف غ وقتى به م متصل شود بهصورت کلمهٔ ”غم“ قابل کشيدن خواهد شد. کشيدهها براى ايجاد توازن و زيبايى استفاده مىشوند و شکلهاى متنوعى به سطر مىبخشند. محل قرار گرفتن آنها براساس تشخيص و سليقه و تجربهٔ خوشنويس، مىتواند زيبايى اثر را چند برابر کند.
در قطعات خوشنويسي، بخصوص نستعليق، بعضى از حروف و کلمات از جاى اصلى خود خارج و بالاى کلمهٔ قبل از خود قرار مىگيرند و سوار مىشوند و انسجام بيشترى به سطر مىدهند. سوار کردن حروف و کلمات باعث ايجاد توازن بين سياهىها و سفيدىها در يک اثر خوشنويسى مىشود. البته بعضى از حروف در قواعد خوشنويسى نبايد سوار شوند.
سطرهاى خوشنويسي، بويژه نستعليق در آخر به طرف بالا صعود دارد. يعنى يا کمى بالاتر از سطر نوشته مىشود يا روى کلمهٔ قبل از خود سوار مىشود، که به اين عمل اتمام سطر گويند.
نظرات شما عزیزان:
نوشته شده در شنبه 25 آبان 1392برچسب:
,
ساعت
16:0 توسط دبير هنر
| |